Dzieła malowane na chodnikach pojawiały się już m.in. w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, Austrii, Hiszpanii, Danii, Belgii i Holandii. Siła iluzji obrazów ulicznych dotarła również poza kontynent europejski – prace wykonane w tej technice można oglądać również w USA, a od niedawna także w Azji.

Impulsem do dynamicznego rozwoju sztuki ulicy było wykorzystanie zasad perspektywy w technikach malarstwa. Trójwymiarowa sztuka czerpie inspirację z dwóch głównych nurtów w historii sztuki – malarstwa ulicznego i iluzjonistycznego.

Zaczęło się od Madonnari, czyli początki malarstwa ulicznego

Malarstwo uliczne związane jest z bogatą historią sztuki religijnej oraz ikonografią. Narodziło się ono w XVI w., kiedy we Włoszech pojawiła się grupa wędrownych artystów zwanych Madonnari.  Tworzyli oni swoje dzieła bezpośrednio na ubitej ziemi lub bruku miejskich placów. W swojej pracy używali zazwyczaj węgla, kredy, cegieł i kolorowych kamieni. Swoją nazwę wędrowni artyści zawdzięczają reprodukcjom obrazu Świętej Marii (Madonny), której wizerunek najczęściej uwieczniali. Tworzone przez nich dzieła były na tyle dokładnie wykonane, że przypominały oryginalne malowidła na płótnie. Artyści doceniani byli przez oglądających, którzy wręczali im drobne monety, jako wyraz uznania dla ich pracy.

Twórczość Madonnari stała się natchnieniem dla wielu artystów, którzy wykorzystują dziedzictwo kulturowe malarstwa religijnego w coraz to nowocześniejszych formach sztuki ulicznej.

O malarzu Parrazjonisie, czyli korzenie malarstwa iluzjonistycznego

Wykorzystanie w malarstwie zasad perspektywy pozwoliło na „uwypuklenie” tworzonych dzieł i nadanie płaskiej powierzchni efektu głębi.

Tradycja malarstwa iluzjonistycznego sięga starożytności, gdzie wśród legend odnaleźć można historię o słynnym malarzu Parrazjonisie. Zgodnie z przypowieścią, artysta tak dokładnie odwzorował kotarę zakrywającą obraz, że oglądający próbowali odsuwać materiał.

W czasach nowożytnych ta forma sztuki cieszyła się największym zainteresowaniem w okresie baroku. Technikę iluzjonistyczną wykorzystywano między innymi w architekturze. Dzięki włączeniu malarstwa i rzeźby wykorzystującej załamania i krzywe powierzchni architektonicznych udawało się przedstawić powierzchnię ściany lub sklepienia jako otwartą przestrzeń dającą wrażenie głębi. Opisana technika znana jest jako malarstwo kwadraturowe.

Malarstwo ścienne zapoczątkowane już w renesansie, oparte na technikach iluzjonistycznych zazwyczaj skupiało się na tematyce architektury w połączeniu z elementami pejzażu i martwej natury. Szczególną popularność zdobyło w pałacowych i kościelnych wnętrzach. Przykładami takich dzieł są światowej sławy prace:
•    Ostatnia Wieczerza, Leonardo da Vinci
•    Kopuła S. Ignatio, Andrea Pozzo
•    Plafon w Camera degli Sposi, Andrea Mantegna

Rzeczywiste odzwierciedlenie trójwymiarowych przedmiotów na płaskiej powierzchni nie jest zadaniem łatwym. Aby tego dokonać stosuje się różne rodzaje perspektywy. Perspektywa linearna nazywana jest często także perspektywą geometryczną lub zbieżną. Wykorzystuje się ją dla oddania głębi obrazu korzystając z tzw. rzutu środkowego. Zasady perspektywy linearnej wzorują się na zasadach, jakimi kieruje się ludzkie oko tworząc obraz przestrzenny.

Główną regułą jest tutaj odpowiednie przeniesienie wszystkich punktów na płaszczyznę względem dowolnie obranego punktu – środka perspektywy. Dzięki temu zabiegowi cały obraz ulega deformacji –  nie zostają zachowane prawdziwe wymiary i kąty przedmiotu. Daje to wrażenie charakterystycznego „zmniejszania się” przedstawianych elementów. Wszystkie linie rysunku  w pewnym momencie schodzą się w jednym, obranym punkcie. Ten właśnie punkt zbieżny stanowi podstawę rysunku perspektywy.

Trójwymiarowa sztuka uliczna idzie jednak o krok dalej. Malowidła wykonane w specjalnej technice, oglądane pod odpowiednim kątem dają niepowtarzalny efekt realnej głębi na zwykłym chodniku. Ten punkt spojrzenia jest oddalony zazwyczaj o około 2-3 metry od dolnej krawędzi pracy. Przy zmniejszaniu bądź zwiększaniu odstępu, proporcje obrazu znacznie się zmieniają. Uliczna sztuka 3D jest nową formą sztuki, która wynika z dokładnych wyliczeń matematycznych i zazwyczaj znacznie wykracza poza proste odwzorowanie przedmiotów czy osób.

Manfred Stader – twórca sztuki flamastrowej

Manfred Stader jest jednym z najbardziej rozchwytywanych artystów, jeśli chodzi o  wymagające projekty malarstwa ulicznego. Swoją przygodę z tym rodzajem sztuki rozpoczął na początku 1980 roku, kiedy to studiował sztukę w państwowej wyższej szkole Städelschule we Frankfurcie nad Menem. Już w 1985 r. należał do wąskiego grona mistrzów sztuki ulicznej. Ten tytuł został mu przyznany podczas najważniejszych międzynarodowych zawodów dla artystów zajmujących się malarstwem ulicznym, które odbywają się w Grazie di Curtatone we Włoszech.

Studiując technikę wykorzystywaną w malarstwie renesansowym i barokowym w celu wywołania optycznej wysokości i szerokości, Manfred Stader rozwinął wkrótce nową formę „sztuki flamastrowej”, malarstwa ulicznego, aby wywołać wrażenie trójwymiarowości na powierzchni poziomej lub asfalcie.

Ulubionym wariantem sztuki Stadera są projekty interakcyjne, czyli tzw. interactive street art – gdzie oglądający mogą się fotografować w pozie pozostającej w logicznym związku z obrazem.